CO W DUSZY ŚPIEWA – dzieci i młodzieży

Pytanie takie w Młodzieżowym Domu Kultury jest zasadne, bo śpiewających, grających, tańczących, występujących na scenie jest tak wielu, że praktycznie w każdym miesiącu jakaś grupa ściąga na widownię wielu widzów.
Wypełniła się więc sala widowiskowa w piękne, słoneczne, choć wietrzne popołudnie 12 czerwca i okazało się, że z duszy, z gardła wypływają czyste, mocne, znakomicie wykształcone dźwięki piosenek najprzeróżniejszych – z filmowych bajek: Dzwoneczek, Zaplątani, Kubuś Puchatek, Toy story, Mój brat niedźwiedź, ale także pojawiły się piosenki popularnych wykonawców: Viki Gabor, Mrozu, Sanah, Wodeckiego, nawet do tańca zaczęły podrygiwać nogi całej publiczności, gdy okazało się, że Do tanga trzeba dwojga.
Śpiewali „co im w duszy grało” – sami wybierali repertuar, bo „artysta nie powinien być ograniczany, powinien mieć dużo wolności artystycznej” – uważa p. Anna Buczkowska, która przygotowała koncert i go poprowadziła, a zna się, bo przecież jest znakomitą wokalistką zespołu Carrantouhill.
MłoDeK – Ile dzieci wystąpiło? W jakim wieku?
Anna Buczkowska – Około 80, ciężko mi je zliczyć. Pogrupowane były od najmłodszych do najstarszych. W wieku?… między 6 lat a dwadzieścia… parę. Od dzieciaków naprawdę malutkich do dorosłych już, pięknych i utalentowanych artystów.
M – Jak długo się przygotowywali do występu?
AB – No troszkę się przygotowywaliśmy. Mieliśmy bardzo dużo materiału, bo było około 25 utworów,a każdy był wyzwaniem. Były różne głosy, były utwory z instrumentem, ukulele na przykład. Były piękne duety, pięknie brzmiące też w harmoniach, które ćwiczyliśmy przez całe pół roku. A właściwie cały rok – w grudniu do koncertu zimowego, świątecznego. Później, bez przerwy feryjnej, kolejne ćwiczenia, kolejne próby i wreszcie nastąpił czas, żeby pożegnać pięknie drugi semestr i rozpocząć wakacje.
M – Kogo należy wyróżnić przede wszystkim z tej grupy, która jest cała wspaniała, lecz przecież zawsze są ci najbardziej wyjątkowi?
AB – Powiem szczerze, że nie mogę wyróżnić. Każdy dzisiaj po prostu przeszedł samego siebie i jestem z nich bardzo, bardzo dumna. Układała program, ale też brałam pod uwagę utwory, które sami chcieli zaśpiewać. Nie chciałam narzucać tylko swoich wyborów i dlatego był dzisiaj taki misz-masz stylistyczny.
Za to wspaniale się to skleiło, jeśli chodzi o artystów wykonujących te utwory. I mimo, że stylistyką było dzisiaj różnie, tak to było to, co im w duszy po prostu śpiewało i to dzisiaj wykonali.
M – Ale i irlandzkie echa też tam pobrzmiewały.
AB – Coś tam było. Riptide Vance Joy to jest taki utwór z ukulele właśnie bardzo w stylu indie folk, indie pop i to jeden z moich ulubionych utworów. To optymistyczny, melodyjny utwór z elementami muzyki singer-songwriter, który charakteryzuje się wykorzystaniem żywych dźwięków instrumentów strunowych – dziewczyna grała na ukulele.
Zatem nie mogę nikogo szczególnie wyróżnić, bo musiałabym wszystkich wymienić imienia i nazwiska, bo każdy dzisiaj naprawdę zrobił cudowną robotę. Przepięknie dzisiaj się zaprezentowali.
M – To co w przyszłości, co za rok?
AB – Po pierwsze zastanawiam się czy nie powtórzyć tego koncertu, ponieważ dzieci się bardzo napracowały. I szkoda, że ta praca potem jest pokazana tylko w półtorej godziny i przygoda się kończy. Naprawdę się napracowali, więc chciałabym chyba rozpocząć rok ponownie tym koncertem, żeby mieli okazję jeszcze wystąpić i nacieszyć się tymi utworami, nad którymi tak długo pracowali. Następnie na pewno będziemy działać świątecznie, bo potem będzie grudzień, czyli święta. I na pewno zrobimy kolejny koncert taki wakacyjny, na wesoło, na bogato, znowu różna stylistyka. Także na pewno będzie się działo.
M – To może jeszcze z Carrantouhill, w tle, jako wielki chórek?
AB – Myślę, że to już byłby taki wielki miszmasz, że nie wiem czy ktoś by to zrozumiał. Uważam, że trzeba się skupić na dzieciakach. Występy z profesjonalnym zespołem może kiedyś…
M – Dziękuję bardzo i gratuluję wspaniałego występu.